31 Mayıs 2011 Salı

Seninle ilgili her şeyi geçiştiriyorum. Evet seni anlatıyorum, gülüyorum ama gidişinin acısını her gün bastırıyorum. Şimdilerde o kadar büyüdü ki içimde bu acı. Ne kadar daha devam ederim bilemiyorum.

Seni düşününce, resmine bakınca gidişini hatırlayınca gözyaşlarım birbiri ardına akıyor. Sonra birdenbire duruyorum. Doyasıya ağlayamıyorum. Sen giderken de ağlayamadım ya işte öyle.

Etraftakiler aştığımı düşünüyor, alıştığımı sanıyorlar. Ama ben daha ilk anın acısını yaşamadım ki alışayım.

Zaman zaman gülüşmelerimizi, oyunlarımızı, gezmelerimizi hatırlıyorum. Aynı şen kahkahayla sanki sen varmışsın gibi gülüyorum. Sonra bir an yoksun fark ediyorum. Yine aynı karanlık yine aynı acı hızla oturuyor kalbime. Bu sefer diyorum bu sefer ağlayacağım. Bu sefer acımı yaşayacağım ki büyümesin içimde. Büyük bir yangına dönüşmesin diye.

Ama olmuyor.

Korkuyorum. Gün gelip bu birikimin beni yıkmasından korkuyorum. Bir daha senin için ağlayamamaktan korkuyorum.

Bak yine gözlerim doluyor, burnum sızlıyor. Sonra bir iki damla gözyaşı. Yanaklarımdan ağır ağır iniyor. Dişlerimi sıkıyorum, düşüncelerimi kovuyorum. İstemeden yine engel oluyorum.